انجمن ادبی پاییز

شعری که عادل حیدری عزیز برامون عیدی داده

paeez82 — Wed, 09 Apr 2008 08:28:18 GMT

از همان بچّگی از جاده بدم می آمد

از بلوز نخی ساده بدم می آمد

بچّه بودیم وَ در حسرت بازی با هم

از پدر مادر آزاده بدم می آمد

ثلث سوم جلوی درس ریاضی 9 بود

ولی از واژه ی تک ماده بدم می آمد

بعد از آن حادثه هم از جملاتی مثل :

اتفاقی ست که افتاده بدم می آمد

مادرم را که سر سفره ی خالی دیدم

از خدا هم به خدا ، ها ... دِ بدم می آمد

مادرم رفت وَ شاید به همین خاطر من

از همان بچّگی از جاده بدم می آمد !

عادل حیدری - به یاد پاییز

دم عید و ... خونه تکونی

paeez82 — Mon, 03 Mar 2008 14:37:18 GMT

سلام دوستان عزیر پاییز منظورم اونایی هستند که بعد از گذشت این همه وقت و اینهمه بی شعری و

این همه سوت وکور بودن وبلاگ پاییز با هم به این کلبه ی متروکه سر می زنند!

من خودم اومدم و می خوام یه دستی به در و دیوار این خونه ی دوست داشتنی که خونهی محبوب

خیلی ها بود بکشم.

واسه اون از شما ها میخوام از شعرای جدیدتون به ایمیل پاییز بفرستین تا دوباره یه انجمن کوچولوی

خودمونی راه بندازیم!

با اعتراض و کنایه که کاری درست نمی شه!

همین الان از شعرایی که می تونه روح تازه ای به وبلاگ انجمن پاییز بده ایمیل کنین و سعی کنین مثل

وبلاگ خودتون لااقل در قسمت کامنت ها شلوغی راه بندازین!

ممنونم-یه پاییزی

اولین کسی که به ندای پاییز جواب داد عادل علیپور بو یک ترانه از عادل رو پایین بخونین:

عروسک کوچیک من
یه شب دلش گرفته بود
روسری گل گلی شو
دیو سیا دزدیده بود

از سایه ها می ترسید
پنجره هارو بسته بود
سرش روی زانوهاش
یه گوشه ای نشسته بود

داش با خودش فکر می کرد
الان درست پشت در،
یه قد بلند رعنا
یه شازده یه گل پسر!

داش با خودش فکر می کرد
گوشواره های طلا،
ماتیک سرخ و براق،
محشر می شم خدایا!

دلش می خواس خورشیده
خونه ی سایه ها شه
دلش می خواس نازترین
عروسک خداشه

اما غم و غصه هاش
رویاشو داغون می کرد
موهاش می ریخت رو گونش
اشکاشو پنهون می کرد

آخه یه دونه آینه ش
یه تیکه ی تاریک داشت
قشنگ ترین پیرهنش
یه وصله ی کوچیک داشت

گوشواره هاش منجوقی
طلا و ز یور نداشت
تو قلک سفالیش
چند سکه بیشتر نداشت

عروسک کوچیک من
یه شب دلش گرفته بو د
این که خیلی بی کسه
هنوز یادش نرفته بود

وقتی که بی پناهی
زمستونا بی رحمن
حرف عروسکارو
آدما کی می فهمن؟

عروسک من الان
خبر ندارم کجاست
شاید رو آسمونها
شاید توی قصه هاست
شاید خونش تو دل
این کوچه پس کوچه هاست
شایدم همسایه ی
دیوار به دیوار ماست!

شاید الان یه گوشه
تو تاریکی نشسته
قلک چندساله شو
بالاخره شکسته

سکه صد ریالی
خرج امشب و فردا
اسکناس پونصدی
واسه روز مبادا
واسه روز مبادا
واسه روز

...............

(عروسک کوچیک من زمستان 83 (عادل علی پور)

تا پاییزی دیگر....

paeez82 — Sun, 17 Jun 2007 09:26:17 GMT

چند دروغ قشنگ منتشر شد .

paeez82 — Sat, 03 Mar 2007 15:20:34 GMT

مجموعه ی شعر چند دروغ قشنگ بهروز اسماعیل زاده منتشر شد .

علاقمندان میتوانند جهت تهیه ی کتاب هر روز از ساعت ۱۲ تا ۱۴ به انجمن اسلامی دانشکده ی علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه تبریز مراجه نمایند.

لینک های مرتبط :

چند دروغ قشنگ

درباره ی کتاب چند دروغ قشنگ

paeez82 — Fri, 06 Oct 2006 08:37:18 GMT

سلام

امروز نشت ادبی پاییز بعد ۶ماه برگزار شد

بیش ار ۲۰شاعر و ۱۱۰نفر پاییز امروز را همدلی کردند

مدیر فرهنگی دانشگاه هم حضور پیدا کردند.

کار اجرا به عهده ی اسماعیل محمد پور و محمد رحیمی بود

از بچه های قدیمی عادل حیدری و حسین ارشدی و آیدین آراز آمده بودند

شعرهای ترکی و کردی قشنگی را شنیدیم

با یک شعر کوتاه از بهروز اسماعیل زاده منتظرمان باشید :

سرگشته تر از زمانه میگردد مرد

دلخسته و عاشقانه میگردد مرد

تا گفتن این جمله که عاشق شده است

دنبال کمی بهانه می گردد مرد

هفتم آذر هشتادو پنج

اینجا پاییز است

شایعه ی برف را باور نکنید

دوباره راه می افتد دوباره قایق شعر

و باز می شود از نو گل شقایق شعر

۹/۹/۸۵

آمفی تئاتر شماره دو دانشکده انسانی

دانشگاه تبریز

paeez82 — Wed, 23 Aug 2006 10:06:18 GMT

سلام دوستان

اینجا پاییز است

میعاد گاهی که رازجاودانگی بهار را فاش میکند

paeez82 — Fri, 09 Jun 2006 10:02:18 GMT

هنگام که سایه ام را می بینم

با تنی عریان و کفش های پاره

تمام آرزویم آن است

که آفتاب از همه ی هستیم بتابد

تا سایه ام را

هیچ گاه

نتوانم دید .

محمد رحیمی (م . اهورا)

paeez82 — Fri, 09 Jun 2006 09:37:55 GMT

مرگ پاییز..." زمستان است اینجا ونگاه دل به راه تو اسیر برف ویخ ماندم نمی تابد نگاه تو درآن سرمای چشمانت نگاهم روبه خاموشیست ومن چون برگ پاییزی اگر مردم گناه تو همان روزی که چشمانت مرا مثل تو شاعر کرد زمین مرد وزمان گم شد در آهنگ نگاه تو توسرمای زمستانی ومن یک حسرت ازپاییز ومی دانم نمی دانی چرا ماندم به راه تو سکوتم سردونمناک است وازبس ازتودلگیرم که قلبم غرق نفرین است ازآن قلب سیاه تو نگاه آخرپاییزکه جان می داد هزاران بار من از آیینه پرسیدم:"کجا بوداشتباه تو؟!" شب یلدای جشمانت که برجشمان من تابید دگرچیزی ندیدم من ومردم درنگاه تو دعا کردی که ازاین عشق شوم رسوای یک عالم ببین`بی پرده می گویم... گرفت آخرسر آه تو
وب سايت پست الکترونيک

نگار رحیمی

دعوت

paeez82 — Wed, 26 Apr 2006 08:33:23 GMT

به یک عمر زندگی دعوتش کردم

گفت : نه

به چای دعوتش کردند

گفت : چشم

م.اندریانی

اینجا هوا ابریست باران می زند یکریز / یک فصل دارد 4 فصل من ؛ فقط پاییز

paeez82 — Sat, 17 Dec 2005 09:35:18 GMT

۱ .

و باز مادر آمد که زير باران بود

و بست چترش را ، آخر زمستان بود

پدر دوباره نيامد ، سر زمين ماند و . . .

پدر هميشه همين وقت ها پريشان بود

هميشه کاشت ولي بر نداشت ، آب نبود

براي ما که نوشتيم آب ، آسان بود

پدر هميشه شب و روز با خودش مي گفت :

که کاش دهکده ی ما کنار تهران بود

تمام خانه ی ما يک اتاق خشتي بود

و روي طاقچه آیينه بود و قرآن بود

اگرچه خانه ی ما ساده بود و نقلي بود ،

ولي هميشه پر از رنگ و بوي مهمان بود

چه خوب بود که بابا دوباره نان مي داد

به حرف نون رسيديم و سفره بي نان بود

پدر ولي نتوانست ، هرچه داشت فروخت

و بعد از آن ، مادر پشت اشک ، پنهان بود

دوباره برگردیم آش ـ کشک ، داس ـ سبد

و شام کوکب خانم که باب دندان بود

چه قدر خوانديم آن مرد اسب دارد و باغ

چه قدر در ده ما کدخدا خدامان بود

سي و دو حرف الفبا تمام شد آن روز

و حرف اول و آخر براي ما نان بود

تمام دار و ندار من از زمين خدا

کتاب فارسي اول دبستان بود

عادل حیدری

۲ .

خدا به سر زده بودش که يک پري بکشد

و از دو چشم ترش طرح ساغري بکشد

کمي شراب بريزد به روي لبهايش

و بر فراز تنش قوس مرمري بکشد

دو کوه خلق کند بر زمين شانه او

در اوج چشمش مرغ مهاجري بکشد

و خوب خوب بگردد ميان اين همه خلق

از آن عناصر ششگانه , شاعري بکشد

خدا نشست , کمي با مداد خود ور رفت

و ناگهان به سرش زد که دختري بکشد

کنار طرح درختان و خاکي جاده

کبوتري تنها يا مسافري بکشد

و بر کرانه درياي چشم آن دختر

به رنگ آبي درياش روسري بکشد

خدا به اين صورت زد به جان عالم درد

که حزن و سوز غزل را به دست او آورد

به جان عقربه ها شعله - شعله عشق انداخت

و تازه باز خدا فکر بهتري هم کرد

که « عقل » و « عشق » خودش را به هم گره زد تا

مقدرات عجيبي بسازد از يک مرد

خدا ولي نتوانست . . . مرد عاشق شد

نه ! آب رفته ز جو را نمي شود آورد

خدا به سر زده بودش که شاعري بکُشد

و یا خودش که نه با دست دیگری بکشد

تمام ماهي ها را در آب حبس کند

و در غروب دل انگيز بندري بکشد

خدا به سر زده بودش غرور مردي را

به دست حضرت چشمان دختري بکشد

به دست حضرت چشمان دختري مغرور

شبيه گرگ گرسنه که کفتري بکشد

و شاعران جهان را يکي - يکي از دم

شبيه اينکه « نزاده ست مادري » بکشد

و فکر مي کنم اين بار هم موفق شد . . .

محمد حسين ارشدی بيدگلی

۳ .

کز کرده مرد و زل زده در صورتش پکر

تا آخرش به حرف مي آيد : « ببين سحر !

اي بکر ناب مثل پريهاي قصه ها

ته مانده تمام اساطير معتبر

اين اسکلت براي تو شوهر نمي شود

و من ؛ براي دخترک کوچکت پدر

هرگز نمي شوم که برايم پدر نشد

مردي که از هميشه صدايم زده پسر

از دستهاي کوچک پر التماس من

دزديده بود مادر زيبام را که در ـ

ـ دنيا شبيه هيچ کسي جز خودش نبود

شکل تو بود ؛ پاک و اثيري ؛ اگرچه هر ـ

ـ روزي که مي گذشت , روبروي چشمهاي من

يک عمر پير مي شد و من هم بزرگتر ـ

ـ از روز پيش مي شدم و نفرتي عظيم

مي زد به ريشه غزل تازه ام تبر

از نفرتم رها شدم و کشتمش و او ؛

لختي نگام کرد و مانند يک متر ـ

ـ سک خشک شد و چشم سراپا سوال او

زل زد به صورت پر ترسم کنار در »

« يک مرد سينه پدرش را دريده است . »

سرفصل صفحه هاي حوادث شد اين خبر

من کشتمش ؛ نه ؛ فکر دفاعيه نيستم .

خانم ! درست من خرم اما شما اگر . . .

مردي تمام هستيتان را گرفته بود

آيا دوباره بود همين خنده اي که بر ـ

ـ کنج لبان شهوتيت خشک مانده است

يا آن نگاه خيره عاصي و در به در ؟!

يک هفته بعد از پدرم مادرم پريد

من ماندم و اتاقک زندان ؛ کلاغ پر

کنج حياط کوچکمان جاي مادرم

يک نعش ماند و يک چمدان پر از سفر

حکمم شويد مرگ . به دردم نمي خورد

اين زندگي که پر شده از درد سر به سر

آقا . . . به جان مادرتان راحتم کنيد .

توي غذام زهر بريزيد تا سحر . . . ـ

شاید کسی مرا ببرد پیش مادرم .

جواد شیرعلیزاده

۴ .

مـرا غـريبه بدانيـد و دربـه در بِكِشيـد

و غـربتـم را از مـن بـزرگتـربكشيـد

دوچشم،يك پا ،يك دست، يك دهان وسپس

به روي شانـه ي من بيشمـارسـر بكشيد

اگر چه سبـزم حتـي اگـر بلند و قطـور

به پايِ قـامتِ چوبيـنِ من ، تبـربكشيـد

وسـرزميـن مرا از شمـال غـربِ وطـن

درست تا لب درياچـه ي خـزر بكشيـد

چنين كه حـرف مرا هيـچ كس نمي فهمد

تمام مـردم را گنگ و كور وكـربكشيـد

بس است اين همه پابنـد شهـرتان بـودن

ازاين به بعـد مرا راهـيِ سفـر بكشيـد

سفر نه،زخمِ مفصّل _ جراحتِ مشروح _

اگـركه تاب نـداريـدمختصـر بكشيـد

به ابرهادل بستن هميـن قَـدَركافـي است

از آسمـان سهمـم را همين قَـدَربكشيـد

دراين كويـر دراين جرعه جرعه خشكيدن

مرا به آب شباهت دهید و سر بکشید .

رباب طاهری

۵ .

برف می بارد

شاخه های لخت درختان پیر

آخرین پناه کلاغ های سرگردانند

پیرمردی خنده ی تلخی سرمی دهد

شایداین آخرین زمستان است

شاید این آخرین برف است

آخرین عکس تو روی دیوار

بازبه تنهایی من لبخند می زند

گاه با خودمی اندیشم:

چشمان تو،

ساده ترین بهانه های زندگی من هستند

برف می بارد

گویی کلاغها درآرامشی ابدی فرورفته اند

ومن تمام شب را

بادیوارروبرویم حرف می زنم!

عادل علیپور

۶ .

به من دست نزنيد

من ممنوع ام .

من شقايق را در آينه کُشته ام

و همانگونه که آفريدم عشق را

به آغوش خاک سپردم .

به من دست نزنيد

يأس را در ريه هايم نفس کشيده ام

و تاريکی سايه بر من افکند

آنگاه که آرزوهايم به من خنديدند

کُنج تنهايی را خزيده ام

و کوروار، چنگ به همه چيز زده ام

زندگی

عشق

مبارزه .

به من دست نزنيد

که من پوسيده ام

و در آينه مکرر شده آنچه بر من گذشته است .

وقتی غُروب کردم

هوا آفتابی بود و همه می خنديدند

به من دست نزنيد

که اهل اينجا نيستم .

من فرزند زَروان ام

باشد که تاريکی گناهم است ،

به کدامين جرم در قعر وَيل به زنجير کشيده ايد روح مرا

هَمزادم را دشمن يافتم

آنگاه که با جامه ای از مهر به پيشوازش آمدم .

دستانم را کاشتم

ده ها بار

نروييدند

باور کنيد ، باور کنيد

من اهل اينجا نيستم .

در آنسوی رؤيا ها می زيم

و دَهشت واقعيت را

در فراسوی احساس

حس می کنم .

من مغلوب ابدی زَوالم .

آری به من دست نزنيد

که شکستن ام

دريای تاريکی را ارزانی تان می دارد

و آنگاه است که شرمسار می شويد از خويش

آينه عُريانی تان را چه مبتذل نشان خواهد داد .

ا . صادقی

۷ .

زمان در اختیار ما نبود ؛ بود ؟

زمانه سازگار ما نبود ؛ بود ؟

فریب میدهد تو را اذان صبح

اذان نوای تار ما نبود ؛ بود ؟

رفیق ! قرنها گذشت و رفت . . .

کسی در انتظار ما نبود ؛ بود ؟

درین جهان بی هدف کسی بجز ـ

ـ گلوله بی قرار ما نبود ؛ بود ؟

میان دشت مین و سیم خاردار

خدایتان کنار ما نبود ؛ بود ؟

مختار اندریانی