پنج رباعی از آقای حسین رجب دری :

۱.

با عشق تو از عاطفــه بیزار شدم

خون خوردم و از غصه تلنبار شدم

دیشب که به خواب رفتم آدم بودم

امروز ولی الاغ بیــــــــــــــدار شدم

۲.

تا چشم گشود کار از کار گذشت

با ضربه سخت پتک تکرار گذشت

میخواست که اهل درد باشد اما

بغضی شد و از گلوی دیوار گذشت

۳.

این گربه چه با کلاس عاشق شده است

از گوشه یک تراس عاشق شده است

معشوق قناری و قفس بر دیوار

یک جور عجیب و خاص عاشق شده است

۴.

انگیزه و عادتم به شب را کشتی

تلخم مزه شهد و رطب را کشتی

احساس نکن که من نمی فهمیدم

در من هوس بوسه و لب را کشتی

۵.

یا با شب بی شعر و طرب عادت کن

یا مایه بذار از خودت همت کن

تا شعر دوباره ای بجوشد از من

یک بوسه بده خیال خود راحت کن

سلام

امشب دلم گرفت

دلم واقعا گرفت وقتی بعضی از نظرات پست قبلی رو خوندم

آره بخدا

ما کجاییم؟

چه زود همه چی تموم شد!

سال هایی که چهار فصلش پاییز بود و پاییزایی که صمیمی برگزار می شدن و به یاد موندنی!

یادمون به خیر...

بازم با دو تا رباعی از عادل حیدری به روز می کنم :

باید برویم ، عمرمان کوتاه است

هر دم ضربان مرگمان در راه است

آرامش خوابیدنمان آخر کار

لالایی لا اله الا الله است !